عاشقانه های آرام

 طرح دل

  خسته ام و بي حوصله ، كمي هم دلتنگم ، وقتي اين حالت برايم پيش مي آيد دوست دارم غزل حافظ

  بخوانم . اما نمي دانم كدام غزلش را بخوانم تا روحم تازه شود . از اطرافيانم خسته ام . از در و ديوار

  اتاقم خسته ام . از تكرار روزهايم خسته ام . از رؤياها و افكار كودكانه ي خودم هم خسته ام .

  در فكر اينم كه خستگيم را نقاشي كنم ، اما چه كنم كه فنونش را نمي دانم . شايد كشيدن

  دلتنگي راحت تر باشد . مي توانم از احساسم هم كمك بگيرم . عشق هم حتما مرا ياري خواهد كرد .

  و دلتنگيم چه آسان بر روي بوم خود نمايي مي كند .....

  از اين طرح خوشم مي آيد . آن را در گوشه ي قلبم آويزان مي كنم . جايي كه تو به راحتي بتواني آن

   را ببيني . خيلي دوست دارم واكنشت را ببينم . البته اگر به خودت زحمت دهي تا آن را ببيني .

  هميشه حواست پرت است و گاهي هم براي اذيت كردن من خودت را به بي خيالي مي زني .

  وقتي اينكار را مي كني لجم مي گيرد .

  آن وقت مي خواهم براي هميشه تو را از دلم بيرون كنم و اگر التماس هم كني ديگر راهت ندهم .

  اما چه كنم كه به تو عادت كرده ام . منتظر مي مانم . ساعت ها مي گذرد و تو نمي آيي . نقاشيم هم

  دارد به من دهن كجي مي كند.

  - ديدي نيامد -

  صداي پايت را مي شنوم كه هر لحظه نزديكتر مي شود . بالاخره رسيدي . اما چرا اينجوري مي كني .

   چرا پشتت را به نقاشي ام كرده اي ؟

  دوباره از آن روزهاست . دوباره حوصله ام را نداري . دوباره بي اجازه وارد قلب ديگري شده اي .

  دوباره قوانين ورود به قلبم را فراموش كرده اي .

  بايد جريمه ات كنم . اما اينبار گناهت را ناديده مي گيرم . براي تو فرقي نمي كند . در اين عالم نيستي .

  چشمهايت نيز به من دروغ مي گويند .

  بر مي خيزم وبه سراغ نقاشي ام مي روم .

  آن را از روي ديوار بر مي دارم و درست در مقابل ديدگانت قرار مي دهم . واكنشي نشان نمي دهي .

  فقط چشمانت را مي بندي تا حواست پرت نشود . لجم مي گيرد . نقاشي ا م را زير پا له مي كنم

  و به سرعت آنجا را ترك مي كنم .

   ساعت ها مي گذرد .آرام شده ام . بايد با تو حرف بزنم .

  به آرامي وارد مي شوم . ورودم را حس نمي كني . غرق نقاشي هستي . حتما نقاشي ام را ديده اي و

   داري ترميمش مي كني . نزديك تر مي شوم . اين كه نقاشي من نيست .

   - بر روي بوم صورت دختركي مي لرزد -

  اينبار ديگر نمي توانم از گناهت چشم پوشي كنم . مطمئنا تمام دادگاه ها تو را محكوم به اعدام

  مي كنند . از همين اكنون طناب دار را مي بينم و تو روي صندلي و طناب دار مقابل چشمانت

  مي رقصد . نه ! من سنگدل نيستم. تبعيد برايت كفايت مي كند . هر چند كه تو نباشي من هم در تبعيد

   به سر مي برم .

  نگاهت به نگاهم مي افتد . براي اولين بار است كه سرت را پايين مي اندازي . حتما" از چشمانم همه

  چيز را خوانده اي ... ؟!

  دستانت آرام بالا مي آيند و نقاشي ات را بر مي دارند . نگاه من هنوز به تو خيره است و به امتداد رد

  پايت مي نگرد . اشك ها پهناي صورتم را فرا مي گيرند و آرام بر روي نقاشي ام مي افتند .

  رنگ ها پخش مي شوند و قطره قطره بر روي زمين مي ريزند .

  نقاشي ام هم برايم گريه مي كند . 

  حافظ را بر مي دارم و آن را باز مي كنم :

 " سينه مالامال درد است اي دريغا مرهمي                  دل ز تنهايي به جان آمد خدا را همدمي "