بگذار اين راه راه من باشدو اين جاده جاده ي من
بگذار غرق شوم در دستان سرد نمناك اين ابر

بگذار تا بگريم بر تنهايي دستان بي رمق كوير
بگذارعاشق شوم بر باد سرد پاييزي

بگذار آرام گيرم در آغوش سياه شب
بگذار نصيحت كنم گلبرگ هاي عاشق را

بگذار بگويم از باران از شب از ماه
بگذار ابر عاشق شود ، ببارد ، برسد به مشوق ،زمين

بگذار ابر ببارد بر گيسوان بيد ، بي پروا و عاشق، تر كند لبان سرخ گل ها را
بگذار برگ هايي از جنس طلا برقصند در آغوش باد در بزم ابر

بگذار احساس كنم پاكي شبنم را بر گلبرگ
بگذار بخندم بر كودكي دنيا به بزرگي زمين

بگذار نگاهت در نگاهم غرق شود
بگذار شايد فردا زنده تر از امروز

بگذار زمين ناز كند ، باد فرياد كشد ، ابر در فراق بسوزد
بخار گرفته است دلم از سرماي اين شب اما

چشمان تو همه چيز را از پس اين پنجره ي
بخار گرفته از سپيدي غم مي بيند

بگذار بفهمم اين زجه از آن كيست كه درون را پاره مي كند
بگذار بفهمم ، بدانم جغد شوم بر سر شاخه ي خشكيده ي باغ

به كدامين گلبرگ خيره شده
بگذار بدانم ابر چرا عاشق ، برگ چرا بي روح

بگذار بدانم كجايي تا كه هر روز به شوق ديدنت به كنار بركه
خيره در زيبايي چشمانت غرق نشوم.....

دلم مي خواست

قدم به قدم با تو

برگ هاي پاييزي را كنار مي زدم

و روي خلوت نيمكتي چوبي

در دلتنگي عصرها

خستگي هايت را

به نوازش دست هاي من مي دادي

دلم مي خواست

در قاب پنجره ات

وقتي موهايم بوي دستان مهربان تو را مي داد

با لباس ساده عشق

به تماشاي رقص برگ ها

در جشن باد مي رفتم

و انعكاس آفتاب نيمروزهاي پاييزي را

در صداقت نگاهت مي ديدم

وقتي دلت براي دلم حرف مي زد

دلم مي خواست شيرين ترين انار پاييزي را

برايت دانه مي كردم

وقتي ميهمان تنهايي من مي شدي

و شب هاي بلند پاييزي را

قصه هاي تو برايم تمام مي كرد

دلم مي خواست

 در تاريك و روشن هاي صبح هاي زود

وقتي از خلوت كوچه ها فقط

صداي جاروي رفتگر پير مي آمد

از هرم نفس هاي تو

رنگ پاييز مي شدم

آن وقت ...

دلم مي خواست

تمام فصل ها پاييز مي شدند ...

گفتند :

غروب سه شنبه ، زمستان بود ، هفتم دي ،

تو پرستوي خيسي را در آستين خود به خانه آوردي !

گفتم انکار نمي کنم .

 گفتند :

و صبح روز بعد ، چيزي شبيه يک پرنده عاشق

هم از بام خانه شما جانب دريا برخاست !

گفتم انکار نمي کنم .

 گفتند :

تو در تجمع قليلي ترانه مبهم ، پي معناي ديگري،

مشتي واژه از کف آسمان چيدي !

گفتم انکار نمي کنم .

 گفتند :

تو پدر سوخته پريشان ! تو ... !

عامل اعتماد آينه به آواي فانوسکي بر ايوان شب بودي ،

گفتم انکار نمي کنم .

 گفتند :

از ميان تمامي قبور ، تو پي گوري گمنام

آهسته در آستين خويش مي گريستي !

گفتم انکار نمي کنم .

 گفتند :

تو از گمان گلداني خشک

خبر به باغچه باران بردي !

گفتم انکار نمي کنم .

 گفتند :

بس است !

گمان نمي کني که در انکار عشق

تو صاحب نوعي سکوت مقدسي ؟

گفتم انکار نمي کنم .

 گفتند:

 بنويس !

بنويس که تقدير نانوشته خويش را انکار نمي کنم!

نوشتم : انکار نمي کنم !

و همسراياني غريب از پس ديوارهاي جهان زمزمه کردند :

" شاعران بزرگ ، گويا چنين زيسته اند ! "

كسي ميان خستگي تو را مرور مي كند

و بيت هاي خيس شعر كه جفت و جور مي كند

به ياد خنده هاي تو دلش شكوفه مي دهد

و زردي خزان غم از او عبور مي كند

هنوز هم نگاه تو همان نگاه آشناست

تمام حجم قلب را غريق نور مي كند

به حرمت حضور تو ميان بيت هاي او

قلم ، به سطح كاغذش غزل صدور مي كند

طنين نام ساده ات ، بهانه اي براي او

شبيه يك ستاره در دلش ظهور مي كند

دوباره خاطراتي از دقايقي كه رفته اند

به ذهن شاد و روشن دلش خطور مي كند

دوباره ياد رفتنت حقيقتي شبيه درد

كه فكرهاي خوب را هميشه دور مي كند

دوباره حجم خستگي و چشم هاي خيس اشك

و قلب سرد كوچكي كه مور مور مي كند

زورق شعرهایم

در ساحل خیال تو به گل نشسته است ..

 ناخدای قلب من

در آمدنت شتاب کن ...

سی ساله شدم هنوز کودک هستم

همبازی باد و بادبادک هستم

عاشق بشوم دوباره ؟؟ هرگز هرگز

من مادر چند کفشدوزک هستم ...

تو را به جای همه کسانی که نشناخته ام دوست می دارم
تو را به خاطر عطر نان گرم
برای برفی که آب می شود دوست می دارم
تو را به جای همه کسانی که دوست نداشته ام دوست می دارم
تو را به خاطر دوست داشتن دوست می دارم
برای اشکی که خشک شد و هیچ وقت نریخت
لبخندی که محو شد و هیچ گاه نشکفت دوست می دارم
تو را به خاطر خاطره ها دوست می دارم
برای پشت کردن به ارزوهای محال
به خاطر نابودی توهم و خیال دوست می دارم
تو را برای دوست داشتن دوست می دارم

تو را به خاطردود لاله های وحشی
به خاطر گونه ی زرین افتاب گردان
تو را به خاطر دوست داشتن دوست می دارم
تو را به جای همه کسانی که ندیده ام دوست می دارم
تو را برای لبخند تلخ لحظه ها
پرواز شیرین خا طره ها دوست می دارم
تورا به اندازه ی همه ی کسانی که نخواهم دید دوست می دارم
اندازه قطرات باران ، اندازه ی ستاره های اسمان دوست می دارم
تو را به اندازه خودت ، اندازه ان قلب پاکت دوست می دارم
تو را برای دوست داشتن دوست می دارم
تو را به جای همه ی کسانی که نمی شناخته ام ...دوست می دارم
تو را به جای همه ی روزگارانی که نمی زیسته ام ...دوست می دارم
برای خاطر عطر نان گرم و برفی که آب می شود و
برای نخستین گناه...
تو را به خاطر دوست داشتن...دوست می دارم
تو را به جای تمام کسانی که دوست نمی دارم....دوست می دارم